17 Νοέμβρη σήμερα, μια καλημέρα. Του Γιάννη Ποταμιάνου

17 Νοέμβρη σήμερα, μια καλημέρα  

17 Νοέμβρη σήμερα

κι η σκέψη μου σ’ όσους κράτησαν

                                            στιλπνό το μέταλλο

και το κρατούν ακόμα ανοξείδωτο

                                       σε πείσμα των καιρών

Σ’ αυτούς που αιθεροβάμονες

          στη στίλβη τ’ ουρανού βλέπουν

                                                το πρόσωπό τους

Σ’ όσους στη μεγάλη έφοδο

                                             κρατούσαν λάβαρο

                                        και το κρατούν ακόμα

Σ’ αυτούς που απέμειναν

στους σπάνιους όπως τα πετράδια...

Όμορφη σαν Ιδέα

  

Όμορφη σαν Ιδέα 

17 Νοέμβρη επέτειος ο δρόμος πεδίο μάχης

πεσμένες σημαίες

τσακισμένα πανό και κίτρινη σκόνη 

Οι ανθρωποφύλακες με τις ασπίδες 

Οι ανθρωποφύλακες με τα δακρυγόνα 

Βαρομετρικά χαμηλά, Ποίημα, του Γιάννη Ποταμιάνου

Βαρομετρικά χαμηλά 
Δεν φαίνονταν την πρώτη μέρα 
---------πως η δυστυχία δεν θα τέλειωνε ποτέ 
Αλλεπάλληλα βαρομετρικά χαμηλά 
--------------- ήρθαν απ’ τα δυτικά 
βροχές, καταιγίδες χαλασμός 
Υετός πάσης μορφής κατακρημνίζονταν 
---------και μέσα μου ανέβαινε ο πυρετός 

Πρωτοχρονιά του Γιάννη Ποταμιάνου

Πρωτοχρονιά
Πρωτοχρονιά Μεγάλος συνωστισμός 
          στους πάνω δρόμους 
Έλκηθρα ανεβοκατεβαίνουν 
          φορτωμένα 
Κι ο χιονιάς χαμογελαστός 
         σαν Αι Βασίλης 
Καίει ο βοριάς 
         τα γυμνά χέρια των παιδιών 
Τα μαυρισμένα 
         απ το κρύο δάχτυλα 
χαϊδεύουν ένα νεογέννητο 
         στη φάτνη 
Το νεογέννητο χαμογελάει 
        Εγώ κλαίω γιατί βλέπω 
τα πάθη να ‘ρχονται 
        Μια δεκαεξάχρονη μάνα κλαίει 
τα βάσανα του κόσμου 
        Εγώ κλαίω τα δικά της βάσανα 
Μέρες γιορτινές 
       που η πίκρα διαστέλλεται, 

Ένα ποιήμα απο το συν. Γιάννη Ποταμιάνο: "Η ήττα δεν θα ‘ρθει απόψε"

Η ήττα δεν θα ‘ρθει απόψε 

Όχι η ήττα δεν θα ‘ρθει απόψε 

Εσύ με ψάχνεις 

Εγώ ανεβαίνω την οδό Σταδίου 

ελπίζοντας 

άλλη μια φορά 

πως δεν θα ηττηθούμε 

--------------