του Δημήτρη Καμπουράκη
Λίαν προσφάτως έμαθα από σοβαρούς ανθρώπους που πονάνε τη δημόσια παιδεία και ανησυχούν με ειλικρίνεια για το μέλλον των παιδιών, ότι από πέρυσι εμφανίστηκε ένα καινούριο φαινόμενο αθλιότητας και μπαγαποντιάς στον χώρο της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης που φουντώνει επικίνδυνα.
Φροντιστήρια που ειδικευόντουσαν στην προετοιμασία των παιδιών για τις εισαγωγικές εξετάσεις στα ΑΕΙ και τα ΤΕΙ, μετατρέπουν σωρηδόν τον εαυτό τους σε ιδιωτικά σχολεία ή μάλλον σε ιδιωτικά λύκεια. Κάνουν αίτηση στο υπουργείο Παιδείας, παίρνουν την άδεια λειτουργίας και στη συνέχεια συνεχίζουν να δουλεύουν ως φροντιστήρια.
Το πλεονέκτημα που διαφημίζουν είναι ότι τα παιδιά του λυκείου δεν χρειάζεται να «σκοτώνονται» πηγαίνοντας και στο σχολείο και στο φροντιστήριο, αφού μπορούν να φοιτούν μόνο στο δεύτερο παίρνοντας τίτλο και για το πρώτο. Αν και με βάση τον νόμο τα ιδιωτικά σχολεία είναι υποχρεωμένα να ακολουθούν το αναλυτικό πρόγραμμα που έχει ορίσει το υπουργείο Παιδείας, μέσα στις αίθουσες κάνουν μόνο τα μαθήματα προετοιμασίας και κανένα άλλο.
Μέσα στο «πακέτο» που προσφέρουν αυτοί οι «επιχειρηματίες», υπάρχουν τέσσερα «ελκυστικά» πλεονεκτήματα για τους μαθητές αλλά και για όσους γονείς έχουν μοναδικό στόχο την εισαγωγή του παιδιού τους στα πανεπιστήμια:
