Του Δ. Μητρόπουλου
Η πλατεία Κλαυθμώνος γέμισε πάλι δάκρυα. Το να χάνεις τη δουλειά σου δεν απαντιέται με συμπεράσματα. Όμως αν δεν συζητήσουμε την κατάσταση του αντιπάλου και τις δικιές μας αδυναμίες, δεν θα φύγουμε ποτέ από το φαύλο κύκλο των δακρύων.
Κάποιες πρώτες σκέψεις.
Πρώτον, οι πρώτες απολύσεις δημοσίων υπαλλήλων μετά από 102 χρόνια – σε αντίθεση με το Σύνταγμα - αποτελεί μια τεράστια οπισθοχώρηση και νίκη των δυνάμεων του κεφαλαίου ενάντια στις δυνάμεις της εργασίας. Δεν αφορά μόνο το δημόσιο, ούτε μόνο τις πρώτες εκατοντάδες απολυμένων. Πολύ περισσότερο δεν αφορά κάποιο «εξορθολογισμό». Είναι χτύπημα αντιστοίχου μεγέθους με την κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων στον ιδιωτικό τομέα. Τέλος δεν αφορά μόνο τα εργασιακά δικαιώματα, αλλά και το ότι ένας χώρος 400.000 εργαζομένων (δημόσιο, η μεγαλύτερη ομοσπονδία της χώρας η ΑΔΕΔΥ) με.......